باران معرفت ز سحاب محرم است

آباد آن دلی که خراب محرم است

بوی گل و گلاب دهد روضۀ حسین

گل دیدگان و اشک گلاب محرم است

دوش دیدم که مرا گریه کنان می بردند

فارغ از خویش به آنسوی زمان می بردند

کس و کارم همه بودند و به افغان بودند

زیر تابوت ، رفیقانِ پریشان بودند

حمد، لله صاحبِ قلبی پریشانم حسین

باز هم بر سفرۀ عشق تو مهمانم حسین

همنوا با خواهرت، تسکین قلب مادرت

هر تپش قلبم نوا دارد حسین جانم حسین

از هرچه هست و نیست دگر بی نیاز شد

دست کسی که پیش کریمان دراز شد

در لطف با گدا، چه کسی بهتر از حسین؟

لب تر نکرده ایم در خانه باز شد

گفتند کارتان؟ همه گفتیم نوکریم

چون بار عشق را به سر شانه می بریم

ما را اگر چه بازی دنیا خراب کرد

اما به لطف روضه ی ارباب بهتریم

آمدم تا که مرا شور دمادم بدهی

دیده ی خشک مرا چشمه زمزم بدهی

چه شود از کف آن دست خداییت حسین

جرعه ی آبی و یک تکه ی نانم بدهی

عالم محرم است  سلامُ علی الحسین

این ذکر عالم است سلامُ علی الحسین

این جمله واجب است بگوییم و بشنویم

هرجا که پرچم است سلامُ علی الحسین

این حسینی است که حق دلبر جانانۀ اوست

بحر عصمت صدف گوهر یکدانۀ اوست

این همان شمع شبستان ولایت که زعشق

شمع ایوان فلک سوخته پروانۀ اوست